Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Ευάγγελος Βενιζέλος, Το συνταγματικό και διεθνές νομικό πλαίσιο της διδασκαλίας των θρησκευτικών και το δικαίωμα εξαίρεσης από αυτή

Η εισήγηση του πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην ημερίδα του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ με θέμα: «Μάθημα Θρησκευτικών και Δημόσιος Χώρος»

Χαίρομαι που βλέπω διάφορους φίλους και συναδέλφους από την «περίσεμνο» των Θεολόγων Σχολή που βρίσκεται στην ίδια γειτονιά της Πανεπιστημιούπολης του ΑΠΘ με τη «διάσημη» των Νομοδιδασκάλων Σχολή στην οποία ανήκω. Το ότι η μία αυτοχαρακτηρίζεται «διάσημη» και η άλλη «περίσεμνος» στη καθομολόγηση των διδακτόρων της κάτι σημαίνει για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα αφενός οι θεολόγοι, αφετέρου οι νομικοί! Το λέω αυτό προφανώς αστειευόμενος. Χαίρομαι που έχετε επιλέξει ως χώρο διεξαγωγής της ημερίδας σας το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, και μάλιστα το δεύτερο κτήριό του για το οποίο έχω πολύ αγωνιστεί, και χαίρομαι γιατί έχει ενσωματωθεί στον ιστό της πόλης και το χρησιμοποιείτε για τέτοιου είδους δραστηριότητες.

Ο καθηγητής Π. Βασιλειάδης, παλιός συνάδελφος και φίλος, με πολλή ευγένεια και επιμονή, μου ζήτησε να έρθω να σας παρουσιάσω μερικές σκέψεις, όχι κομματικού, αλλά σίγουρα πολιτικού χαρακτήρα. Θα ήθελα όμως να σας πω μερικά πράγματα υπό την ιδιότητα μου την επιστημονική ως Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου και από την εμπειρία μου από το Συμβούλιο της Ευρώπης τα χρόνια της κυβερνητικής μου θητείας τώρα δε από την υποεπιτροπή της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης που είναι αρμόδια για την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας είμαι μέλος.

Όπως ξέρετε, η συζήτηση για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών είναι μακρότατη και στη χώρα μας[1] και παγκοσμίως[2]. Αρκεί να σας πω ότι τα τελευταία 30 χρόνια, η διδασκαλία των Θρησκευτικών αποτελεί ένα από τα μόνιμα πεδία συζήτησης της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου. Στη συζήτηση αυτή έχουν ειπωθεί τα πάντα και έχει διαμορφωθεί μια τυπολογία μορφών διδασκαλίας των Θρησκευτικών από μια νομική οπτική γωνία και όχι απλώς μέσα από μία παιδαγωγική προσέγγιση με την οποία είστε εξοικειωμένοι.

Ως εκ τούτου, μπορούμε να πάμε κατευθείαν στο κρίσιμο ερώτημα: εάν είναι ανεκτό κατά το Σύνταγμα, κατά το Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο και κατά την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, να διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία ένα μάθημα Θρησκευτικών το οποίο έχει ομολογιακό/κατηχητικό χαρακτήρα, με διασφαλισμένο πλήρως το δικαίωμα εξαίρεσης του μαθητή, ή αν αυτό είναι συνταγματικά απαγορευμένο και πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε ένα πολιτειοκρατικού χαρακτήρα μάθημα, το οποίο άρα θα έχει έντονα θρησκειολογικό περιεχόμενο και υπό το δεδομένο αυτό, αν μπορούμε πράγματι να φτάσουμε σε ένα μοντέλο μαθήματος που θα είναι παντελώς υποχρεωτικό, με απαγορευμένη ή πολύ δύσκολη την εξαίρεση.

Είδα και τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, το curriculum όπως έχει δημοσιευτεί από τον Ιανουάριο του 2015, και για τη διδασκαλία στο Λύκειο αλλά και για τη διδασκαλία στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, δηλαδή τα χρόνια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Από την απλή ανάγνωση του curriculum που προτείνεται, αλλά και από αυτά που είπε ο εισηγητής της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου, φαίνεται να διαγράφεται ένα μοντέλο ανοικτού μαθήματος των θρησκευτικών, το οποίο έχει έντονη θρησκειολογική διάσταση, η οποία κλιμακώνεται από τις μικρότερες τάξεις προς τις μεγαλύτερες, αλλά που εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να αποβάλει ούτε τον χριστιανικό ούτε τον ορθόδοξο χαρακτήρα του. Διδάσκεται από καθηγητές της Θεολογίας που έχουν σπουδάσει σε μία Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή και βεβαίως απευθύνεται σε μία κοινωνία, η οποία κατά συνταγματικό τεκμήριο ανήκει, στη μεγάλη της πλειονότητα, στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία[3].


Άρα πρόκειται για τη διδασκαλία Θρησκευτικών σε μία κοινωνία «πλειοψηφικής ορθοδοξίας», που είναι μία εμπειρία τελείως διαφορετική από την εμπειρία που ζει η ελληνική διασπορά ως εκφραστής μίας «μειοψηφικής ορθοδοξίας» σε πάρα πολλά μέρη στον κόσμο. Μέρη στα οποία υπάρχει ουδετερόθρησκο κράτος, υπάρχει κράτος λαϊκό, με την έννοια του secular, του laic, ακόμα και κράτος το οποίο μπορεί να έχει αντικληρικαλικές τάσεις και παράδοση ή μπορεί να υπάρχει και κράτος με επίσημη κρατική θρησκεία, αλλά με θρησκευτικό φιλελευθερισμό, όπως είναι η περίπτωση των ευαγγελικών Σκανδιναβικών κρατών.

Η μελέτη της νομολογίας μόνο των ελληνικών δικαστηρίων δε μας οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα. Το ΣτΕ[4] ήδη από τη δεκαετία του ’80 έχει προστατεύσει το μάθημα των Θρησκευτικών θεμελιώνοντάς το στο άρθρο 16, παράγραφος 2 του Συντάγματος, το οποίο ήδη από τότε, ήδη από τη δεκαετία του ’90, το ερμηνεύει με έναν καταβάση σωστό συστηματικά τρόπο. Ναι μεν η παιδεία, που είναι βασική αποστολή του κράτους, έχει μεταξύ των συνταγματικών σκοπών της την καλλιέργεια της θρησκευτικής και εθνικής συνείδησης, αλλά είναι προφανές ότι αυτή η θρησκευτική συνείδηση είναι η ελεύθερη κατά το άρθρο 13 του Συντάγματος συνείδηση. Αυτό το λέει ρητά και το προοίμιο της Υπουργικής Απόφασης για το πρόγραμμα διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στο Λύκειο. Τα πάντα ανάγονται σε τελική ανάλυση στο άρθρο 5 παράγραφος 1 του Συντάγματος, στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Επιστημονική ημερίδα με θέμα: “Το Μέλλον της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης στην Ευρώπη. Συζητώντας την Πολυπλοκότητα του Ζητήματος”

Το Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ σε συνεργασία με το Εργαστήριο Παιδαγωγικής του ιδίου Τμήματος, διοργανώνουν τη Δευτέρα 4 Απριλίου 2016 επιστημονική ημερίδα μ’ ένα πολύ επίκαιρο θέμα: “Το Μέλλον της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης στην Ευρώπη. Συζητώντας την Πολυπλοκότητα του Ζητήματος”. Βασικός σκοπός της ημερίδας είναι να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις, αλλά και να διατυπωθούν προτάσεις σχετικά με τον ρόλο και τη θέση του Μαθήματος των Θρησκευτικών στη Δημόσια Εκπαίδευση. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται, βέβαια, στην ελληνική σχολική πραγματικότητα. Επίτιμος προσκεκλημένος είναι ο Friedrich Schweitzer, καθηγητής Πρακτικής Θεολογίας και Θρησκευτικής Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο του Tübingen (Eberhard Karls Universität Tübingen). Η ημερίδα θα ξεκινήσει στις 16:00’ και θα φιλοξενηθεί στο Α’ Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Στο τέλος της ημερίδας θα χορηγηθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

«Συρία, Χτες και Σήμερα: Οι Συνέπειες ενός Πολέμου

Εκδήλωση της Ειδικότητας «Θρησκευτικού Τουρισμού και Προσκυνηματικών Περιηγήσεων» του Δ. ΙΕΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ με θέμα: “ΣΥΡΙΑ, ΧΤΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ: ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ”

Οι σπουδαστές της Ειδικότητας «Θρησκευτικού Τουρισμού και Προσκυνηματικών Περιηγήσεων» του Δ. ΙΕΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα: “ΣΥΡΙΑ, ΧΤΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ: ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ”, την Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016 και ώρα 18.00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, οδός Βογατσικού 7, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η εκδήλωση έχει ως σκοπό τη συγκέντρωση ιατροφαρμακευτικού υλικού & ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Το ιατροφαρμακευτικό υλικό θα διατεθεί μέσω του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. Τα είδη πρώτης ανάγκης θα διατεθούν μέσω της ΜΚΟ “ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ”.

Στην εκδήλωση θα γίνει Παρουσίαση με θέμα “Η θρησκευτική και πολιτισμική ταυτότητα της Συρίας, χτες και σήμερα” από σπουδάστριες της ειδικότητας “Θρησκευτικού Τουρισμού και Προσκυνηματικών Περιηγήσεων” του Δ.ΙΕΚ Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση περιλαμβάνει επίσης και ομιλία Σύριας Ορθόδοξης μοναχής σχετικά με την κατάσταση στη Συρία σήμερα. Η εκδήλωση θα πλαισιωθεί μουσικά από σπουδαστές της ειδικότητας.

Το ιατροφαρμακευτικό υλικό και τα είδη πρώτης ανάγκης θα συγκεντρωθούν στο χώρο της εκδήλωσης, κατά την προσέλευση και θα προωθηθούν αμέσως μετά μέσω των συνεργαζόμενων κοινωνικών οργανώσεων.

Για περισσότερα στο: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας στην ελληνική επικράτεια Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ)

Πανελλαδικό Συνέδριο, με θέμα «Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας στην ελληνική επικράτεια», θα θα πραγματοποιηθεί στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης, από 1 έως 3 Απριλίου, σε συνεργασία με την Εταιρεία Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου και υπό την αιγίδα της Εκκλησίας της Κρήτης.


Ακολουθεί το Πρόγραμμα του Συνεδρίου:

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ


"Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας στην ελληνική επικράτεια"

Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ)

1-3 Απριλίου 2016

Υπό την αιγίδα της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης

*

Στην μνήμη του μακαριστού ΜητροπολίτηΚισάμου & Σελίνου κυρού Ειρηναίου Γαλανάκη

επί τη συμπληρώσει τριετίας από της εις Κύριον εκδημίας Του



ΠPOΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή, 1 Απριλίου

Ακολουθία των Γ΄ Χαιρετισμών, Ιερά Μονή Γωνιάς

΄Εναρξη Συνεδρίου – Χαιρετισμοί:
Γενικός Διευθυντής της ΟΑΚ.
Πρόεδρος ΕΤ.ΕΚ.ΚΑ.Δ.
Μητροπολίτης Κισάμου
Αρχιεπίσκος Κρήτης ( Κηρύσσει την έναρξη)

Α΄ Συνεδρία: Εναρκτήρια Ομιλία

Ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέας,

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Δείπνο

Σάββατο, 2 Απριλίου

Β΄ Συνεδρία : Σχέσεις Εκκλησίας Ελλάδος και Πολιτείας

Ο Τόμος του 1850 και η φαλκίδευσή του με τους Ν. Σ΄ και ΣΑ΄/1850

(Δημήτριος Νικολακάκης, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης - Δ. Ν. - Δικηγόρος)

2. Η Πράξη του 1928 και η εμπλοκή της με τον Ν. 3615/1928

( Γεώργιος Ιατρού, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου - Δικηγόρος)

3. Oι πολιτειακές παρεμβάσεις στον Καταστατικό Χάρτη (Ν. 590/77)

(Βασίλειος Μάρκος, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου)

4. H κανονιστική αρμοδιότητα στην Εκκλησία της Ελλάδος

(Πρωτοπρ. Βασίλειος Τρομπούκης, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου - LLM Θεολογίας - Διδάσκων Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών)

11.30 - 12.00 Διάλειμμα - Καφές

Γ΄ Συνεδρία: Σχέσεις Εκκλησίας Επτανήσων, Δωδεκανήσου, Ιερών Τόπων

1. Πολιτειακές παρεμβάσεις στα εκκλησιαστικά της Επτανήσου (1754-1866)

(Αρχιμ. Ιωαννίκος Ζαμπέλης, Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογίας - Μεταπτυχ. Δίπλωμα Εκκλησιαστικού Δικαίου)

2. Οι εκκλησιαστικές επαρχίες της Δωδεκανήσου

(Αναστάσιος Βαβούσκος, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου - Δικηγόρος)

3. Οι νομοθετικές παρεμβάσεις περί Ι. Νήσων, Ι. Τόπων και Ι. Χώρων

(Θεοδόσιος Τσιβόλας, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου - Δικηγόρος)

4. Ο νεαρός Ν. 4301/2014 περί θρησκευτικών κοινοτήτων

(Ζωή Καραμήτρου-Σταθοπούλου, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου – Δικηγόρος - Ειδική Επιστήμων στον «Συνήγορο του Πολίτη» )

13.30 - 14.00 Παρεμβάσεις – Συζήτηση

14.00 – 16.00 Γεύμα – Ανάπαυση

Δ΄ Συνεδρία : Σχέσεις Εκκλησίας Κρήτης και Πολιτείας

Η Σύμβαση του 1900 μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Κρητικής Πολιτείας και η σημασία της

(Αρχιμ. Σεβαστιανός Σωμαράκης, Διδάκτωρ Κανονικού Δικαίου - Γραμματεύς Συνοδικών Δικαστηρίων Εκκλησίας Ελλάδος)
Ο Ν. 276/1900 της Κρητικής Πολιτείας και οι επίοδρασή του στη μεταγενέστερη Καταστατική νομοθεσία της Εκκλησίας Κρήτης

(Σπυρίδων Λιονάκης, Δικηγόρος - Νομικός Σύμβουλος Ι. Επαρχιακής Συνόδου Κρήτης - ΄Αρχων Νομοφύλαξ της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας)
3. Η Εκκλησία Κρήτης την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1915-1917)

(Εμμανουήλ Χαλκιαδάκης, Δρ Ιστορίας, Διδάσκων στην Πατριαρχική Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης - Π.Α.Ε.Α.Κ.)

18.00 – 18.30 Διάλειμμα – Καφές

Ε΄ Συνεδρία : Σχέσεις Εκκλησίας Κρήτης και Πολιτείας (συνέχεια)

Η κανονιστική αυτορρύθμιση της Εκκλησίας Κρήτης

(Γεώργιος Ανδρουτσόπουλος, Λέκτορας Εκκλησιαστικού Δικαίου Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών - Δικηγόρος)
Η διαχείριση της μοναστηριακής περιουσίας και οι Ο.Δ.Μ.Π. Κρήτης

(Εμμανουήλ Ανδρουλακάκης, Δικηγόρος- Μεταπτυχ. Δίπλωμα Εκκλησιαστικού Δικαίου - Νομικός Σύμβουλος Ι. Επαρχιακής Συνόδου Κρήτης)
Η κληρονομική διαδοχή των μοναχών στην Εκκλησία της Κρήτης

( Αθανάσιος Κόντης, Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου - Δικηγόρος)


Κυριακή, 3 Απριλίου

7.00 - 10.30 Αρχιερατική Θεία Λειτουργία (της Σταυροπροσκηνύσεως),

Ιερά Μονή Γωνιάς

Πρωϊνό

ΣΤ΄ Συνεδρία Στρογγυλή Τράπεζα

Καύση Νεκρών - Σύμφωνο Συμβίωσης : Δύο όψεις του ιδίου νομίσματος


Συζητούν:

Ι. Μ. Κονιδάρης, Ομοτ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Αχ. Κ. Αιμιλιανίδης, Πρόεδρος Τμήματος Νομικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας

Εμμ. Δουνδουλάκης, Επίκουρος Καθηγητής Π.Α.Ε.Α.Κ. - Λογοτέχνης

Π. Νικολόπουλος, Λέκτορας Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

Χρ. Αρβανίτης, Επίκουρος Καθηγητής Π.Α.Ε.Α.Κ. - Κοινωνιολόγος

Συντονίζει:

Δρ Κων. Β. Ζορμπάς, Γενικός Διευθυντής ΟΑΚ

13.00 Γενική Συνέλευση της Εταιρείας Εκκλησιαστικού & Κανονικού Δικαίου

14.00 Γεύμα

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Η θεολογική αλήθεια και η αλήθεια για το Θεό (Μαρ 2:1-12)


Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής Παλαιάς Διαθήκης, Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Κυριακή των Νηστειών / Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά
Θεολογική αλήθεια και αλήθεια για τον Θεό (Μαρ 2:1-12)

Αντιμέτωπο με ένα πανίσχυρο κατεστημένο εμφανίζει τον Ιησού η περικοπή Μαρ 2:1-12, που, σύμφωνα με το λειτουργικό τυπικό της Ανατολικής Εκκλησίας, αποτελεί το ευαγγελικό ανάγνωσμα της δεύτερης Κυριακής της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πρόκειται για το κατεστημένο εκείνο που διαμορφώνουν άνθρωποι, οι οποίοι παρουσιάζονται ως ειδικοί πάνω σε ένα θέμα και υπεραμύνονται με τέτοιο φανατισμό της αλήθειας που νομίζουν ότι κατέχουν, ώστε τους είναι αδύνατο να πιστέψουν ακόμη και την πραγματικότητα που βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια.

Σύμφωνα με την περικοπή, ο Ιησούς κήρυττε σε κάποιο σπίτι της Καπερναούμ και είχε μαζευτεί τόσος κόσμος, ώστε κανείς δεν μπορούσε πια να τον πλησιάσει. Κάποιοι άνθρωποι που μετέφεραν έναν παράλυτο, όταν διαπίστωσαν ότι ήταν αδύνατο να προσεγγίσουν με άλλον τρόπο τον Ιησού, δεν δίστασαν να ανοίξουν μια τρύπα στην οροφή του σπιτιού -η κατασκευή των σπιτιών της εποχής στην Παλαιστίνη επέτρεπε τέτοιου είδους ενέργειες- και να κατεβάσουν με σχοινιά τον παράλυτο μπροστά του για να τον θεραπεύσει. Ο Ιησούς, βλέποντας τη μεγάλη πίστη των ανθρώπων αυτών, απευθύνεται στον παράλυτο λέγοντας: «Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται». Αυτή ακριβώς η φράση όμως είναι που πυροδοτεί την αντίδραση των ανθρώπων για τους οποίους έγινε λόγος παραπάνω.

Πρόκειται στη συγκεκριμένη περίπτωση για τους “γραμματείς”, τους μορφωμένους, δηλαδή, ανθρώπους της εποχής, οι οποίοι είχαν ως κύριο έργο τους τη μελέτη, ανάλυση και ερμηνεία τηςΑγίας Γραφής· κάτι σαν τους σημερινούς θεολόγους. Πρόκειται για ανθρώπους που άσπρισαν τα μαλλιά τους στη μελέτη των ιερών κειμένων και πίστευαν ότι γνώριζαν πια τα πάντα για το Θεό. Είχαν αναπτύξει μια από κάθε άποψη ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη διδασκαλία για τον Θεό που δεν φαινόταν να χάνει από πουθενά, δεν μπορούσε να κλονιστεί με τίποτε. Είχαν μιαν απάντηση για κάθε ερώτημα, μπορούσαν να βρουν λύση σε κάθε πρόβλημα που τους έθεταν· κάτι σαν ορισμένους σημερινούς δήθεν γεροντάδες. Και τώρα, όλο αυτό το οικοδόμημα, που τόσα χρόνια με τόσο κόπο έστηναν, έρχεται να τους το γκρεμίσει ένας νεαρός ραββίνος με τη φράση «Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται». Το γεγονός ότι ένας άνθρωπος, χρόνια παράλυτος, μπορεί και περπατάει το αφήνουν εντελώς ασχολίαστο. Αυτό που τους απασχολεί είναι το θεωρητικό θεολογικό ερώτημα αν ο Ιησούς έχει το δικαίωμα να συγχωρεί αμαρτίες ή όχι. Αφού η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτό που πιστεύουν, λάθος είναι η πραγματικότητα και όχι η θεωρία τους.

Το κεντρικό, λοιπόν, θέμα της περικοπής είναι η σχέση θεωρίας και αλήθειας. Σε μια ανάλογη κατάσταση με αυτήν που αντιμετώπισε ο Ιησούς βρέθηκε αρκετούς αιώνες αργότερα και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η δεύτερη Κυριακή της Σαρακοστής. Στις αρχές του ιδ΄ αιώνα κάποιοι μοναχοί στο Άγιο Όρος εφάρμοζαν μια ορισμένη τεχνική άσκησης και προσευχής με πλήρη απομόνωση από εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να αξιωθούν μιας έντονης εμπειρίας του θείου φωτός. «Αδύνατον», υποστήριζαν οι μορφωμένοι θεολόγοι της εποχής, «εφόσον ο Θεός είναι ακατάληπτος». Και πάλι η θεωρία ερχόταν να αμφισβητήσει αυτό που κάποιοι άνθρωποι βίωναν ως πραγματική εμπειρία.

Την υπεράσπιση των μοναχών ανέλαβε ο Γρηγόριος. Συμφωνεί, βεβαίως, ότι ο Θεός είναι ακατάληπτος, επιμένει όμως ότι ο άνθρωπος μπορεί να τον γνωρίσει, όταν ο ίδιος ο Θεός το επιτρέπει και ο άνθρωπος πληροί ορισμένες προϋποθέσεις. Έτσι αναπτύσσει μια θεολογία, η οποία βασίζεται στη διάκριση ουσίας του Θεού και ενεργειών του Θεού. Η ουσία του Θεού είναι και παραμένει ακατάληπτη, η ενέργειά του όμως είναι καταληπτή. Στόχος της θεολογίας, επομένως δεν πρέπει να είναι η εξέταση της ουσίας του Θεού, αλλά η προσπάθεια προσέγγισης του Θεού κατά τις ενέργειες και τις σχέσεις του με τα δημιουργήματά του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η θεολογία από μια θεωρητική, φιλοσοφικού τύπου, ενασχόληση με το μυστήριο του Θεού γίνεται ζωή και εμπειρία, γίνεται μετοχή στις ενέργειες του Θεού και οδηγεί τον άνθρωπο στη “φυσική του κατάσταση”, όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στην ένωσή του με τον Θεό, στη θέωση.

Μια τέτοια προσέγγιση του Θεού ζητάει ο Χριστός από τους μαθητές του όλων των εποχών. Μια προσέγγιση που θα βασίζεται στην προσωπική τους εμπειρία και όχι σε κάποιες θεωρητικές διδασκαλίες που άκουσαν στα μαθήματα των θρησκευτικών στο σχολείο. Το ερώτημα, βέβαια, είναι κατά πόσο ο σύγχρονος τρόπος ζωής επιτρέπει μια ζωντανή εμπειρία του Θεού. Ο ρυθμός της ζωής σήμερα ελάχιστα περιθώρια αφήνει στους ανθρώπους για μια ματιά μέσα τους, να σκεφτούν και να προβληματιστούν πάνω στον ρόλο τους ως χριστιανών και στον πραγματικό σκοπό της ζωής τους. Οι περισσότεροι περιορίζονται συνήθως στην τέλεση κάποιων τυπικών θρησκευτικών καθηκόντων και αφήνουν τα μεγάλα προβλήματα στα χέρια των ειδικών.

Όσο λιγότερο όμως σκέφτονται οι χριστιανοί τόσο περισσότερο χώρο αφήνουν σε κάθε λογής “αυθεντίες”, οι οποίες αναλαμβάνουν να σκέφτονται για τους άλλους, να τους περνάνε τις όποιες απόψεις τους, έτοιμες και καλά διατυπωμένες μέσα από ένα σύνθημα, που μπορεί κανείς εύκολα να το αναμασά και να το διαδίδει. Έτσι όμως καταντούν οι άνθρωποι άβουλα όργανα στα χέρια αυτών που αναλαμβάνουν να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, ομαδοποιούνται κάτω από ένα λάβαρο και είναι έτοιμοι να εκστρατεύσουν ενάντια σε οποιονδήποτε τους υποδειχτεί ως εχθρός. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι, όταν κάποιος βρεθεί σε αυτήν την κατάσταση, νιώθει τόσο ασφαλής και κατοχυρωμένος από την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής που άλλοι διαμόρφωσαν γι’ αυτόν, ώστε όχι μόνον τον Θεό δεν μπορεί να αναζητήσει και να δει, αλλά ούτε και την καθημερινή πραγματικότητα μπορεί να αντιληφθεί πλέον σωστά.

Η ευαγγελική περικοπή Μαρ 2:1-12 είναι ένα προσκλητήριο αντίστασης· αντίστασης απέναντι σε όλους εκείνους που στοχεύουν στην πνευματική αγκύλωση της Εκκλησίας, που απεργάζονται την πνευματική μιζέρια και τύφλωση των χριστιανών. Είναι καιρός οι πιστοί να αντισταθούν στην ισοπέδωση που επιβάλλουν τα διάφορα λεγόμενα πνευματικά περιβάλλοντα και στην υπεραπλουστευμένη θεώρηση της ζωής που επιχειρούν να τους περάσουν. Είναι καιρός να γίνει σε όλους συνείδηση ότι το “ποίμνιο” της Εκκλησίας δεν αποτελείται από πρόβατα· αποτελείται από ανθρώπους που σκέφτονται, συζητούν, αποφασίζουν συνειδητά και προ πάντων ψάχνουν. Σε μια εποχή απόλυτου αποπροσανατολισμού και πνευματικής αποχαύνωσης το καθήκον των χριστιανών για επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους με τον Θεό και πιο συνειδητή μαρτυρία της εμπειρίας τους από τη σχέση αυτή προβάλλει περισσότερο επιτακτικό από ποτέ.

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Ημερίδα με θέμα: «Ρωμιοί ξεχασμένοι λογοτέχνες της Πόλης»


        Αθήνα, 25.3.2016

Αγαπητοί /-ες φίλοι/-ες
Στα πλαίσια της συνεργασίας με το βιβλιοπωλείο «Ο Πολίτης»  η Εταιρεία Μελέτης της Καθ’ Ημάς Ανατολής,  οργανώνει την δεύτερη σειρά εκδηλώσεων με θέμα  «Ρωμιοί ξεχασμένοι λογοτέχνες της Πόλης». Η  εκδήλωση θα διεξαχθεί στο βιβλιοπωλείο την Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016, ώρα 18.30.
Μέλη της Εταιρείας θα παρουσιάσουν από ένα λογοτέχνη και το έργο του ως εξής:


ΔΕΥΤΕΡΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΡΩΜΙΟΥΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Μαρία Ιορδανίδου: Η "Αρχόντισσα του Οικουμενικού Θρόνου" .
Κορνηλία Τσεβίκ Μπαϊβερτιάν
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και η διαμάχη για το γλωσσικό ζήτημα στην Κωνσταντινούπολη, τα τέλη του 19ου κι αρχές του 20ου αιώνα.
Μαρία Χαρισιάδου
Δημήτρης Κ. Παπακωνσταντίνου (1915-1990). Το Ρήγμα, Σκιαμαχία και άλλα θαυμαστά.
Κώστας Σπάνος
Λάμπρος Αστέρης (Πλάτων Χρηστίδης, 1923-1986)


Βιβλιοπωλείο «Ο Πολίτης»,
Μαυρομιχάλη 84 και Καλλιδρομίου, Νεάπολη Εξαρχείων.

Θα χαρούμε να σας έχουμε κοντά μας

Σάββας Τσιλένης

Kυκλοφόρησε το νέο (αρ. 137) τεύχος της "Σύναξης", με θέμα "Η πάλη με την κοινότητα".

Τεύχος 136 Σύναξης

Η πάλη με την κοινότητα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ...3

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΚΛΗΡΗΣ
«Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ λένε ἀγάπη;» ...5

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ
«Παλαιὰ Διαθήκη: ἡ πορεία ἀπὸ τὸν κολεκτιβισμὸ στὸ ἄτομο» ...13

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Οἱ μοναχοὶ ὡς ἀπόστολοι μιᾶς ἀνατρεπτικῆς ἐλπίδας ...24

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΜΟΣΧΟΣ
Ἡ διαλεκτικὴ ὑποκειμένου καὶ κοινότητας στὸν ἀρχέγονο μοναχισμό ...38

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΕΡΑΜΙΔΑΣ
Πρὸς μία συνοδικὴ ἀνανέωση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας; ...47

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ
Ἄτομο, πολιτικὴ καὶ χριστιανικὴ κοινότητα ...52

Ἀρχιμ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Δ. ΠΑΠΑΘΩΜΑΣ
Ἡ διαλεκτικὴ σχέση ἐκκλησιαστικῆς κανονοθεσίας καὶ πολιτειακῆς νομοθεσίας ...64

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΡΙΟΡΑΣ
Ἄτομο καὶ κοινότητα στὸ Ἰσλάμ ...71

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Συνάντηση θεολόγων στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ...82

π. ΕΥΤΥΧΙΟΣ ΣΑΡΜΑΝΗΣ
Ἀπήχηση ἡρακλείτειας φράσης σὲ τροπάριο ...84

ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ
Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος ...93

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ
Στὸ χαμάμ ...97

Διάλογος μὲ τοὺς ἀναγνῶστες ...100

Τὸ Βιβλίο ...102

Οἱ συνεργάτες τοῦ 137ου τεύχους ...107


Πηγή: ΣΥΝΑΞΗ

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το επιμορφωτικό σεμινάριο των θεολόγων των σχολείων της ΔΔΕ Ανατολικής Θεσσαλονίκης (εκτός καλλικρατικών δήμων Θέρμης και Θερμαϊκού)

Στις 21 Μαρτίου 2016 πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του 4ου ΓΕΛ Καλαμαριάς το επιμορφωτικό σεμινάριο των των Θεολόγων της Δ.Δ.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης (εκτός των καλλικρατικών δήμων Θέρμης και Θερμαϊκού) με θέμα «Το ζήτημα για το Θεό και οι αναζητήσεις των νέων».
Ο Δ/ντής και Θεολόγος του 4ου ΓΕΛ Καλμαριάς κ. Αθανάσιος Μανιάτης διέθεσε όλη την υλικοτεχνική υποδομή (Διαδίκτυο, προτζέκτορα, υπολογιστή, μικρόφωνα κ.α.) για την επιτυχή διεξαγωγή του επιμορφωτικού σεμιναρίου. Τα επιμορφωτικά αυτά σεμινάρια παρακολούθησαν συνολικά 52 εκπαιδευτικοί.
Το επιμορφωτικό σεμινάριο περιελάμβανε δύο εισηγήσεις: του Σχολικού Συμβούλου Θεολόγων Πολύβιου Στράντζαλη,  «Οι παράγοντες που συντελούν στην ανάπτυξη της θρησκευτικότητας και της θρησκευτικής πίστης των εφήβων». και του Σχολικού Συμβούλου Ανδρέα Αργυρόπουλου, «Το ερώτημα για το Θεό και οι νέοι. Όψεις ενός υπαρξιακού διαλόγου στο πλαίσιο της μαθησιακής διαδικασίας»
Το επιμορφωτικό σεμινάριο ξεκίνησε με την εισήγηση του κ. Στράντζαλη ο οποίος αφού αναφέρθηκε στους παράγοντες που παίζουν ρόλο την ανάπτυξη της θρησκευτικότητας και της θρησκευτικής πίστης των εφήβων τόνισε ότι από τις έρευνες φαίνεται ότι η θρησκευτικότητα αναπτύσσεται στο οικογενειακό πλαίσιο και αντίστοιχα στη θρησκευτική κοινότητα στην οποία ανήκει η οικογένεια. Στην εξέλιξη της θρησκευτικότητας σε πίστη πάλι τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον έχει η οικογένεια αλλά εκεί προστίθενται και άλλοι παράγοντες όπως ο κατηχητής και οι φίλοι. Το σχολείο τέλος φαίνεται να παίζει σημαντικότερο  ρόλο στην καλλιέργεια στάσεων απέναντι στις θρησκείες και στη θρησκευτικότητα γενικότερα και θεωρείται ως επικουρικός παράγοντας σε θέματα θρησκευτικής ταυτότητας.
Στη συνέχεια ο Σχολικός Σύμβουλος Ανδρέας Αργυρόπουλος ανέπτυξε το θέμα του που αφορούσε το ερώτημα για το Θεό και τους νέους και πώς αυτό το διαχειριζόμαστε με τους μαθητές μας μέσα στην τάξη. Επεσήμανε ότι αυτά τα ζητήματα είναι πολύ σημαντικό να τα διαχειριζόμαστε με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι μαθητές μας και να λαμβάνουμε υπόψη μας πάντοτε τις ανάγκες, τις ευαισθησίες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών μας, έτσι ώστε να επικοινωνούμε πραγματικά μ'  αυτούς και να απαντούμε στα ερωτήματα και τις ανάγκες τους που σήμερα είναι εντελώς διαφορετικές από πριν μια δεκαετία. Για την στήριξη μάλιστα όλων όσων επικαλέστηκε ο κ. Αργυρόπουος παρέπεμψε σε μεγάλους θεολόγους όπως ο Oλιβιέ Κλεμάν, ο Κάλλιστος Γουέαρ κ.α.
Μετά το τέλος των εισηγήσεων ακολούθησε πολύ εποικοδομητική συζήτηση.













Νέο τεύχος του περιοδικού Θεολογία (τ. 86, τεύχος 4, Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2015). Περιλαμβάνει τα κείμενα του πρώτου μέρους του αφιερώματος "Προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας"

Θ ε ο λ ο γ ι α
ΚΛΑΔΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ωάννου Γενναδίου 14, 115 21, θήνα - Τηλ.: 210.7272.288
Fax: 210.7272.251, e-mail: theologia@ecclesia.gr



Δ ε λ τ ί ο Τ ύ π ο υ 

Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία (τόμος 86, τεῦχος 4, Ὀκτώβριος-Δεκέμβριος 2015), τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τὰ κείμενα τοῦ πρώτου μέρους τοῦ ἀφιερώματος «Πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας». Στὸ Προλογικό, μὲ τίτλο «Ἑνότητα μέσα στὴν ποικιλία. Ἡ συνοδικότητα ὡς τρόπος ζωῆς καὶ ἔκφρασης τῆς Ἐκκλησίας» ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου ἀναδεικνύει τὴ σημασία τῆς συνοδικότητας ὡς ἑνότητας ἐν τῇ ποικιλίᾳ γιὰ τὴν ὀργάνωση καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐν ὄψει μάλιστα τῆς ἐπικείμενης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Στὸ πρῶτο ἄρθρο τοῦ ἀφιερώματος, μὲ τίτλο «Ἡ Ἀναγκαιότητα τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν σύγχρονων προκλήσεων», ὁ Γεώργιος Μαρτζέλος ἐξετάζει τὴ σημασία τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία καλεῖται νὰ ἀνταποκριθεῖ στὰ αἰτήματα τῶν καιρῶν καὶ νὰ δώσει δυναμικὴ μαρτυρία τῆς θεανθρώπινης παρουσίας της στὸν σύγχρονο κόσμο. Ὁ π. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς στὸ κείμενό του «Συνοδικὸς Θεσμὸς καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Συνοδικῆς περιόδου μέχρι καὶ τὴν πατριαρχία τοῦ Μ. Φωτίου» ἀναδεικνύει ἱστορικὰ ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τῶν ἱερῶν κανόνων τὸν ὀργανικὸ δεσμὸ μεταξὺ συνοδικοῦ θεσμοῦ καὶ ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης. Ἡ Δέσπω Λιάλιου στὸ ἄρθρο της μὲ τίτλο «Ἡ οἰκουμενικότητα μιᾶς συνόδου τῆς Ἐκκλησίας» διερευνᾶ ἀπὸ ἱστορικὴ σκοπιὰ τὴν ἀνάδειξη καὶ τὴ σημασία τῆς οἰκουμενικῆς συνόδου. Ὁ Χρυσόστομος Σταμούλης στὸ ἄρθρο του «῾Ἡ λειτουργία τῆς ὁμοφωνίας καὶ ἡ ποιητικὴ τῆς ἑνότητας᾽. Κριτικὸς σχολιασμὸς τῶν κατανοήσεων τῆς μεθόδου λήψης ἀποφάσεων τόσο κατὰ τὸ προκαταρκτικὸ ὅσο καὶ κατὰ τὸ τελικὸ στάδιο τῆς συνόδου» ἐξετάζει κριτικὰ τὶς πρακτικὲς καὶ ἄλλες δυσκολίες τοῦ τρόπου λήψης ἀποφάσεων (ὁμοφωνία, κάθε Ἐκκλησία ἔχει μία φωνή) στὴν ἐπικείμενη Σύνοδο. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Σαββᾶτος) στὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὰς λοιπὰς Χριστιανικὰς Ἐκκλησίας καὶ Ὁμολογίας ἐπὶ τῇ βάσει τῶν πανορθοδόξων ἀποφάσεων» διερευνᾶ τὴ διαδικασία ἀναθεώρησης καὶ ἐπικαιροποίησης τῶν σχετικῶν κειμένων ποὺ ἀφοροῦν τὴ σχέση τῆς Ορθοδοξίας μὲ τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο καὶ μὲ τὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση, ἀφοῦ πρῶτα περιγράψει τὸ περιεχόμενό τους. Ὁ Στυλιανὸς Τσομπανίδης μὲ τὸ κείμενό του «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενική Κίνηση. Μιὰ ἐκκλησιολογικὴ προσέγγιση καθ’ ὁδὸν πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», ἐξετάζει τὴν ἐκκλησιολογικὴ στάση καὶ τὴ θέση τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενικῆς Κίνησης, ὅπως ἀποτυπώνεται στὰ ἐπίσημα σχετικὰ κείμενα, τονίζοντας τὴν ἀνάγκη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ προσδιορίσει πιὸ ὁριστικὰ τὴ θέση της στὸ πλαίσιο τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου, στὴν προοπτικὴ τοῦ διαλόγου μὲ τὸν ἄλλο. Ὁ Δημήτριος Κεραμιδᾶς στὸ μελέτημά του «Ὀρθοδοξία, Πανορθόδοξη Σύνοδος καὶ Χριστιανικὴ Ἑνότητα» ἐξετάζει τὴν ἐπικείμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο ὄχι ὡς ἀπομονωμένη ἔκφραση ἀπὸ τὴ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα ἀλλὰ στὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὁλόκληρης τῆς προσυνοδικῆς πορείας τῆς Ὀρθοδοξίας, διερευνώντας τὶς ἐκκλησιολογικὲς καὶ θεολογικὲς προϋποθέσεις τῆς συμμετοχῆς της στὴν οἰκουμενικὴ κίνηση. Ὁ Χρῆστος Τσιρώνης στὸ κείμενό του «Τὸ παγκόσμιο καὶ τὸ τοπικό, ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ Οἰκουμένη. Ἕνα σημείωμα Κοινωνικῆς Θεωρίας γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸν σύγχρονο κόσμο», ἐξετάζει τὰ κοινωνικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ τὶς σχετικὲς φάσεις ἐμπέδωσης τῆς παγκοσμιοποίησης, καὶ τὸν ρόλο ποὺ καλεῖται νὰ διαδραματίσει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ πλαίσιο αὐτὸ σὲ διορθόδοξο, διαχριστιανικὸ καὶ εὐρύτερα κοινωνικο-πολιτικὸ ἐπίπεδο. Ἡ Βασιλικὴ Σταθοκώστα στὸ κείμενό της «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ σύγχρονες προκλήσεις: Ἡ γυναίκα στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν κόσμο σήμερα», ἐπικεντρώνεται στὸ ἰδιαίτερα ἀκανθῶδες αὐτὸ ζήτημα, μελετώντας τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἀντιμετώπισε τὸ γυναικεῖο ζήτημα ἡ Ὀρθοδοξία στὸ πλαίσιο τῆς οἰκουμενικῆς κίνησης, στὴ σχέση της μὲ τὸν κόσμο, ἐπιχειρώντας νὰ διατυπώσει ὁρισμένες σκέψεις γιὰ τὸ πῶς ἡ Ἐκκλησία θὰ μποροῦσε νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν ἀνάγκη στήριξης τῶν γυναικῶν. Ὁ Μιλτιάδης Κωνσταντίνου στὸ κείμενό του μὲ τίτλο «Βιβλικὲς προϋποθέσεις ἀντιμετώπισης τοῦ οἰκολογικοῦ προβλήματος» ἀποπειρᾶται μιὰ ἀναμέτρηση μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον κρίσιμα προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητας μὲ ἀφετηρία τὴ βιβλικὴ θεώρηση τῆς σχέσης Θεοῦ - ἀνθρώπου – κόσμου. Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος (Χατζηνικολάου) στὸ ἄρθρο του «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὰ Ζητήματα τῆς Βιοηθικῆς» ἀποπειρᾶται νὰ δώσει τὸ περίγραμμα τῆς πνευματικῆς βιοηθικῆς ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀναδεικνύοντας τὴν ἀνάγκη νὰ ὑπάρξει πανορθόδοξο ἐνδιαφέρον σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὰ ζητήματα τῆς ἀνθρωπολογίας. Ὁ Κωνσταντῖνος Κωτσιόπουλος στὸ ἄρθρο του «Ἡ Εὐρωπαϊκὴ ἀρχὴ τῆς Ἐπικουρικότητας καὶ τὸ Ὀρθόδοξο Αὐτοκέφαλο» διερευνᾶ τὴ σχέση καὶ σὲ ὁρισμένο βαθμὸ ἀντιστοιχία μεταξὺ τῆς ἀρχῆς αὐτῆς ποὺ ρυθμίζει τὴν πολιτικὴ ὀργάνωση τῶν σχέσεων τῶν χωρών-μελῶν τῆς Ε.Ε. καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ αὐτοκεφάλου ὡς θεσμοῦ ὀργάνωσης τῶν σχέσεων τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους καὶ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ Δημήτριος Νικολακάκης στὸ κείμενό του «Τὸ Αὐτοκέφαλον καὶ τὸ Αὐτόνομον στὴν πορεία πρὸς τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» ἐξετάζει δύο ἐκ τῶν πλέον βασικῶν θεμάτων τῆς Συνόδου, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸν τρόπο ἀνακήρυξής τους. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ μὲ τίτλο «Ἡ νηστεία κατὰ τὶς Προσυνοδικὲς Συζητήσεις», ὁ Παναγιώτης Σκαλτςῆς ἐξετάζει τὸ ζήτημα τῆς νηστείας, ὅπως αὐτὸ τυγχάνει ἐπεξεργασίας στὰ κείμενα τῆς προσυνοδικῆς διαδικασίας. Ὁ Θανάσης Ν. Παπαθανασίου στὸ ἄρθρο του «Μία ἀγνοημένη πτυχὴ τῆς πραγματικότητας: Ἡ ἀφρικανικὴ χριστιανικὴ ἱεραποστολὴ πρὸς τὴν Εὐρώπη» ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναδείξει τὸ φαινόμενο τῆς «ἀντίστροφης ἱεραποστολῆς», ὅπου χριστιανοὶ μετανάστες ἀπὸ τὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου ἐπιδεικνύουν ἱεραποστολικὸ ζῆλο νὰ κηρύξουν τὸ εὐαγγέλιο σὲ περιοχὲς τῆς Δύσης, οἱ ὁποῖες σὲ μεγάλο βαθμὸ τείνουν νὰ ἀποχριστιανοποιηθοῦν. Στὴ στήλη Ἰδιόμελα δημοσιεύεται τὸ κείμενο τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ μὲ τίτλο «Ὀντολογίας ἀμφιλεγόμενα (διάλογος μὲ τὸν Διονύση Σκλήρη)», ὅπου ὁ συγγραφέας ἀποπειρᾶται ἀπάντηση σὲ κριτικὴ παρουσίαση βιβλίου του σὲ προηγούμενο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ. Τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ συμπληρώνεται μὲ τὶς πλούσιες μόνιμες στῆλες του. Τά «Θεολογικὰ Χρονικά», ὅπου περιλαμβάνονται ἀναφορὲς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, θεολογικὰ γεγονότα, ἀνακοινωθέντα καὶ πορίσματα συνοδικῶν συνδιασκέψεων, τά «Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα», ὅπου γίνεται σύντομη ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν, τό «Βιβλιοστάσιον», ὅπου δημοσιεύονται βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων καί, τέλος, τό «Ἀναλόγιον», ὅπου δημοσιεύεται ἐνημερωτικὸ δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων. Τὸ ἑπόμενο πρῶτο τεῦχος τοῦ 2016 μὲ τὰ κείμενα τοῦ δεύτερου μέρους τοῦ σχετικοῦ ἀφιερώματος γιὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο θὰ κυκλοφορήσει στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰουνίου.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Επιτροπή Πολιτείας - Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση και Επιμόρφωση του Κλήρου

Αμισθη Επιτροπή Διαλόγου Πολιτείας - Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση και Επιμόρφωση του Κλήρου, συγκροτήθηκε στο υπουργείο Παιδείας, στην οποία μετέχουν:

1. O Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων

2. O Πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής

3. Ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Θρησκευτικής Εκπαίδευσης

4. Ο Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης

5. Ο Πρόεδρος του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης

6. Δύο μέλη του Διδακτικού Προσωπικού των Θεολογικών Σχολών που ορίζονται από τον υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

7. Τρία μέλη που ορίζονται από τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και μπορούν να είναι Σχολικοί Σύμβουλοι Θεολόγων ή/και Διευθυντές σχολικών μονάδων της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως ή/και Εκπαιδευτικοί σχολικών μονάδων της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως ή και άμισθοι ή έμμισθοι σύμβουλοι του υπουργού Παιδείας

8. Εκπρόσωποι της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος

9. Εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Κατά τη συζήτηση θεμάτων που αφορούν στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, στην Επιτροπή Διαλόγου Πολιτείας - Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση και Επιμόρφωση του Κλήρου συμμετέχουν επίσης:

1. Ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

2. Ο Πρόεδρος του Ανώτατου Επιστημονικού Συμβουλίου.

Στις συνεδριάσεις της Επιτροπής, εφόσον κριθεί σκόπιμο, μπορεί να καλούνται Γενικοί ή Ειδικοί Γραμματείς, σύμβουλοι της πολιτικής ηγεσίας, υπηρεσιακοί παράγοντες, εκπρόσωποι φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα καθώς και εμπειρογνώμονες για θέματα της ειδικότητάς τους.

Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων.

Ο Γραμματέας της Επιτροπής προτείνεται από τον Γενικό Γραμματέα Θρησκευμάτων.

Η Επιτροπή συγκαλείται από τον Γενικό Γραμματέα Θρησκευμάτων, ο οποίος καθορίζει την ημερήσια διάταξη.

Η Επιτροπή συνεδριάζει στο κτήριο της Κεντρικής Υπηρεσίας του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων που βρίσκεται στο Μαρούσι επί της οδού Α. Παπανδρέου 37 ή όπου αλλού κριθεί αναγκαίο από τον Πρόεδρο της Επιτροπής.

Πηγή: ESOS

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Κυριακή της Ορθοδοξίας: Τα κριτήρια της αληθινής ομολογίας πίστεως (Εβρ 11:24-26,32-40)

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής Παλαιάς Διαθήκης, Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η καθιέρωση της πρώτης Κυριακής της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ως ημέρας της Ορθοδοξίας ανάγεται στα μέσα του θ΄ μ.Χ. αιώνα. Συγκεκριμένα, ήταν 11 Μαρτίου του 843 μ.Χ., όταν σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη, που συγκλήθηκε με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, έθετε τέρμα σε μια έριδα που συγκλόνισε για περισσότερο από έναν αιώνα την Εκκλησία· την έριδα που έμεινε γνωστή στην Ιστορία με το όνομα “Εικονομαχία”. Η επόμενη, μετά τη σύνοδο, Κυριακή ήταν η πρώτη της περιόδου των νηστειών, και ο λαός επανέφερε σε πομπή τις εικόνες στις εκκλησίες. Με αφορμή το γεγονός αυτό η Εκκλησία θυμάται όλους τους αγώνες και τις θυσίες που απαιτήθηκαν, για να διαμορφωθεί και να εδραιωθεί αυτό που σήμερα δηλώνεται με τον όρο “Ορθοδοξία”. Αγώνες μακροχρόνιοι, που ξεκινούν, όπως αναφέρει το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, από τα βάθη των αιώνων, με τους ήρωες της Παλαιάς Διαθήκης, και θυσίες που κόστισαν πόνο, δάκρυα, αλλά και ποταμούς αίματος, καθώς η αντιπαράθεση ήταν ολομέτωπη και απέναντι σε δυνάμεις πανίσχυρες. Η σύμπτωση όμως της γιορτής με την περίοδο της νηστείας προσδίδει σ’ αυτήν και ένα άλλο νόημα και χαρακτήρα, εκτός από τον πανηγυρικό. Δεν είναι μέρα μόνο για πανηγυρισμούς αλλά και για περισυλλογή και αυτοκριτική. Η Εκκλησία δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά πως ό,τι με τόσους αγώνες και θυσίες κερδήθηκε μπορεί πολύ εύκολα να χαθεί και για τον λόγο αυτό απαιτεί ανάλογους αγώνες και θυσίες, προκειμένου να διατηρηθεί ζωντανό.


Η αναφορά όμως του αποστολικού αναγνώσματος σε ανθρώπους που «… αντιμετώπισαν λιοντάρια πεινασμένα, έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, … βασανίστηκαν ως τον θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους, … δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις, λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, σφαγιάστηκαν, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, υπέμειναν στερήσεις, καταπιέσεις, κακουχίες … πλανήθηκαν σε ερημιές και σε βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης» (Εβρ 11:33-38) ηχεί κάπως παράξενα στα αφτιά του σύγχρονου πιστού, καθώς σήμερα ούτε η Ορθοδοξία φαίνεται να απειλείται ούτε επιτακτική προβάλλει η ανάγκη μιας ημέρας αφιερωμένης στην Ορθοδοξία, ιδιαίτερα σε μια εποχή που τόσος λόγος γίνεται καθημερινά για τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και η θρησκευτική ελευθερία εμφανίζεται πλήρως εξασφαλισμένη. Έτσι, δικαίως θα μπορούσε να προκύψει το ερώτημα, αν κείμενα γραμμένα αιώνες πριν από τη σύγχρονη εποχή μπορούν να προσφέρουν κάποια λύση σε προβλήματα σημερινά και να εμπνεύσουν αγωνιστική διάθεση απέναντι σε κινδύνους, που, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα μπορεί κανείς να αναγνωρίσει.

Με αφορμή το παραπάνω κείμενο από την Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, θα μπορούσε να επιχειρήσει κανείς μια απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα, ανατρέχοντας σε ένα κείμενο που προέρχεται από το ίδιο πολιτιστικό περιβάλλον με αυτό στο οποίο αναφέρεται ο απόστολος.

Στον τελευταίο λόγο του προς τους Ισραηλίτες ο Ιησούς του Ναυή, ο διάδοχος του Μωυσή, καταλήγει με την εξής συμβουλή: «Τώρα, λοιπόν, να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύ­ετε με ειλικρίνεια και πιστότητα. Απομακρύνετε τους ξένους θεούς που λάτρευαν οι πρόγονοί σας στα ανατολικά του Ευφράτη και στην Αίγυπτο και λατρέψτε τον Κύριο. Αν όμως δεν σας αρέσει να λατρεύετε τον Κύριο, πρέπει σή­μερα να διαλέξετε ποιον θέλετε να λατρεύετε· είτε τους θε­ούς των προγόνων σας της ανατολικά του Ευφράτη περιο­χής είτε τους θεούς των Αμορραίων στη χώρα των οποίων κατοικείτε. Εγώ πάντως και η οικογένειά μου θα λατρεύ­ουμε τον Κύριο, γιατί είναι άγιος» ( Ιησ 24:14-15). Ο Ιησούς του Ναυή θέτει τον λαό μπροστά σε ένα δίλημμα, καλώντας τον να πάρει μια απόφαση ζωής. Ο λαός ανταποκρίνεται διατυπώνοντας μια ομολογία πίστεως: «Τότε αποκρίθηκε ο λαός και είπε: Να μη συμβεί σε μας το να εγκαταλείψουμε τον Κύριο για να λατρέψουμε άλλους θεούς. Ο Κύριος ο Θεός μας αυτός είναι Θεός· αυτός ανέβασε εμάς και τους προγόνους μας από την Αίγυπτο και μας προστάτεψε καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας που ακολουθήσαμε και από όλους τους λαούς ανάμεσα από τους οποίους περάσαμε. Ο Κύριος έδιωξε από μπροστά μας τους Αμορραίους και όλους τους λαούς που κατοικούσαν σ’ αυτήν τη χώρα· γι’ αυτό, λοιπόν, και εμείς τον Κύριο θα λατρεύουμε, γιατί αυτός είναι ο Θεός μας» (Ιησ 24:16-18).

Από το ερώτημα του Ιησού του Ναυή και την απάντηση του λαού προκύπτουν τα βασικά χαρακτηριστικά μιας αυθεντικής ομολογίας πίστεως, όπως την κατανοούν οι βιβλικοί συγγραφείς, αλλά και κάποια ερωτήματα για την ποιότητα της πίστης των σύγχρονων ορθόδοξων χριστιανών:
  1. Η ομολογία πίστεως δεν μπορεί να είναι μια γενική και αφηρημένη διατύπωση κάποιων πεποιθήσεων, αλλά συνιστά συγκεκριμένη απάντηση σε συγκεκριμένο ερώτημα. Ο Ιησούς του Ναυή ρώτησε τον λαό σε ποιον θεό θέλει να πιστεύει και ο λαός απάντησε.

Το ερώτημα που προκύπτει για κάθε σύγχρονο χριστιανό είναι το κατά πόσο μπήκε ποτέ στη διαδικασία να συζητήσει με τον εαυτό του και να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους πιστεύει στον Θεό.
2. Η ομολογία πίστεως δεν μπορεί να σημαίνει συναισθηματική ή εκ παραδόσεως ένταξη σε κάποια θρησκευτική κοινότητα, αλλά προϋποθέτει ελεύθερη και προπάντων συνειδητή επιλογή.

Το ερώτημα που και πάλι προκύπτει για κάθε σύγχρονο χριστιανό είναι το κατά πόσο μπήκε ποτέ στη διαδικασία να συζητήσει με τον εαυτό του και να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους είναι ορθόδοξος.
3. Η ομολογία πίστεως δεν μπορεί να είναι μια κατάφαση σε μια θεωρητική διδασκαλία περί Θεού, αλλά προϋποθέτει εμπειρία των ενεργειών του Θεού και συνεπάγεται συγκεκριμένη στάση ζωής. Κατά συνέπεια, η ομολογία πίστεως δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τη ζωή.

Το νέο ερώτημα που προκύπτει για κάθε σύγχρονο χριστιανό είναι το κατά πόσο μπήκε ποτέ στη διαδικασία να συζητήσει με τον εαυτό του τις εμπειρίες που τον οδήγησαν στην επιλογή να γίνει ορθόδοξος και τι σημαίνει αυτό για την καθημερινή του ζωή.

Αν από τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα προκύψει
  • ότι θεωρεί κανείς την Εκκλησία σαν έναν θεσμό ξένο προς αυτόν,
  • ότι έχει συνδέσει την Εκκλησία με μια τυπική υποχρέωση της Κυριακής ή με έναν χώρο κοσμικών εκδηλώσεων σε βαφτίσια, γάμους και κηδείες,

αν προκύψει
  • ότι μπαίνει κανείς στις εκκλησίες ως άτομο, ο καθένας για τον εαυτό του, ο καθένας με τα ατομικά του προβλήματα και με τις ατομικές του επιδιώξεις, και βγαίνει από αυτές ίδιος κι απαράλλακτος,
  • ότι δεν έμαθε ποτέ να ζει και να λειτουργεί ως μέλος μιας κοινότητας,

τότε η Ορθοδοξία πράγματι κινδυνεύει και κινδυνεύει από ένα θηρίο πολύ πιο φοβερό από εκείνα που αντιμετώπισαν οι πρώτοι χριστιανοί μάρτυρες· κινδυνεύει από τον ατομισμό του κάθε ορθόδοξου χριστιανού. Και μπορεί το θηρίο αυτό να μην αφαιρεί ζωές, νεκρώνει όμως τους ανθρώπους ως πρόσωπα και τους ισοπεδώνει, καθώς τους καθιστά απαθείς απέναντι σε ο,τιδήποτε δεν εμπίπτει στις ατομικές τους επιδιώξεις και φιλοδοξίες. Αλλά απάθεια, αδιαφορία για τα κοινά και ατομισμός δεν συμβιβάζονται με την Ορθοδοξία. Αν θα ήθελε κανείς να προβάλει ένα βασικό χαρακτηριστικό της ορθόδοξης πίστης, θα μπορούσε να ισχυριστεί πως αυτή χαρακτηρίζεται από τη ζωντανή συμμετοχή του λαού του Θεού στη μαρτυρία και στη βίωση της αλήθειας. Αν αυτή η ζωντανή συμμετοχή του λαού του Θεού δεν είναι σήμερα εμφανής, αυτό σημαίνει ότι οι ορθόδοξοι δεν εκπληρώνουν τον ρόλο τους, ότι έχουν εκχωρήσει την ορθοδοξία τους στους επαγγελματίες του χώρου, και αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, καθώς δεν προέρχεται απ’ έξω αλλά από μέσα, από την αδιαφορία τους, από την έλλειψη μαρτυρίας ζωής.

Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αποτελεί θαυμάσια αφορμή για μια συνολική επανεξέταση της ορθοδοξίας του κάθε ορθοδόξου και της σχέσης του με αυτήν.

Το πρόγραμμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων 2016

Ανακοινώθηκε σήμερα από το υπουργείο Παιδείας το πρόγραμμα των πανελλαδικών εξετάσεων 2016 Γενικών Λυκείων (ΓΕΛ) και Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ), τόσο με το ΝΕΟ σύστημα, όσο και με το ΠΑΛΑΙΟ σύστημα και πιο αναλυτικά:

- Το πρόγραμμα ημερήσιων και εσπερινών Γενικών Λυκείων, με το ΝΕΟ σύστημα

- Το πρόγραμμα ημερήσιων και εσπερινών Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Β΄) με το ΠΑΛΑΙΟ σύστημα

- Το πρόγραμμα ημερήσιων ΕΠΑΛ γενικής παιδείας και ειδικότητας με το ΝΕΟ σύστημα

- Το πρόγραμμα ημερήσιων και εσπερινών ΕΠΑΛ γενικής παιδείας και ειδικότητας ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ A΄) και ειδικότητας ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Β΄) με το ΠΑΛΑΙΟ σύστημα.


Τις επόμενες ημέρες θα καθοριστούν θέματα και διαδικασίες των επαναληπτικών εξετάσεων και στη συνέχεια θα ανακοινωθούν τα προγράμματα των επαναληπτικών εξετάσεων, των ειδικών μαθημάτων και της πρακτικής δοκιμασίας (αγωνίσματα) για τα ΤΕΦΑΑ.

Στο προσεχές διάστημα θα ανακοινωθούν τα σχέδια των μηχανογραφικών δελτίων των ΓΕΛ και των ΕΠΑΛ.

Μέσα στον Απρίλιο, όλοι οι υποψήφιοι για συμμετοχή στις πανελλαδικές εξετάσεις ΓΕΛ ή ΕΠΑΛ, στο Λύκειο στο οποίο υπέβαλαν την Αίτηση-Δήλωση του Φεβρουαρίου, θα αποκτήσουν το δελτίο εξεταζομένου, με το οποίο θα προσέρχονται στο εξεταστικό κέντρο κατά τις ημέρες των εξετάσεων. Στο δελτίο εξεταζομένου θα αναγράφεται και το συγκεκριμένο εξεταστικό κέντρο, στο οποίο θα πρέπει οι υποψήφιοι να προσέρχονται για την εξέταση στα πανελλαδικά μαθήματα.

Ακολουθεί στους 4 παρακάτω πίνακες το αναλυτικό πρόγραμμα των πανελλαδικών εξετάσεων 2016.

Θεολογικές Προσωπογραφίες: "Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: Θεολογία και εκκλησιαστική ζωή στον Μεσοπόλεμο"

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου διοργανώνει στις 2 Απριλίου στο Βόλο (Συνεδριακό Θεσσαλίας, Μελισσάτικα, ώρα έναρξης 9.30 π.μ.), το τρίτο Συνέδριο της σειράς Θεολογικές Προσωπογραφίες με τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: Θεολογία και εκκλησιαστική ζωή στον Μεσοπόλεμο». Σκοπός του Συνεδρίου είναι η μελέτη πτυχών της προσωπικότητας και του πολυσχιδούς έργου του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσόστομου Παπαδόπουλου (όπως λ.χ. μεταξύ άλλων, τη σχέση του με το ελληνικό και ρωσικό ακαδημαϊκό θεολογικό τοπίο, την μεταρρύθμιση της Εκκλησίας της Ελλάδος, το ζήτημα του ημερολογίου, τις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, κ.ά.).
Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄ Παπαδόπουλος (1868-1938) ξεκίνησε την ιερατική του σταδιοδρομία σπουδάζοντας στην Ιωακείμειο Ιερατική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ (1887-1888), στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης (1888-1889), στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1889-1891) καθώς και στις θεολογικές ακαδημίες του Κιέβου (1891-1893) και της Αγίας Πετρούπολης (1893-1895), όπου και αναγορεύτηκε διδάκτορας.
Διετέλεσε Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Σταυρού Ιεροσολύμων (1895), και μετά τέσσερα χρόνια διευθυντής της, προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Ευαγγελίστριας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, διευθυντής στη Ριζάρειο Σχολή της Αθήνας (1911) και Καθηγητής της Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1914–1923). Στις 23 Φεβρουαρίου 1923, εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον θάνατό του (1938). Το 1926 διορίσθηκε μέλος της νεοσύστατης τότε Ακαδημίας Αθηνών. Πρόκειται για μια σημαντική προσωπικότητα με πλούσια δράση και συγγραφικό έργο, η οποία δεσπόζει για αρκετά χρόνια τόσο στον εκκλησιαστικό βίο όσο και στη θεολογία της Ελλάδας του Μεσοπολέμου.
Με τη σειρά Θεολογικές Προσωπογραφίες, στο πλαίσιο της οποίας έχουν ήδη πραγματοποιηθεί δυο συνέδρια προς τιμήν του Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα (τα πρακτικά του οποίου ήδη κυκλοφορούν από το εκδοτικό τμήμα της Ακαδημίας, την Εκδοτική Δημητριάδος) και του Νίκου Νησιώτη, η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου φιλοδοξεί ακριβώς να ανοίξει ή μάλλον να συνεχίσει το διάλογο αυτό, μακριά από αφοριστικές ή εύκολες καταγγελίες αλλά με κριτική ματιά και ψυχραιμία να διατρέξει τους σημαντικότερους σταθμούς στην εξέλιξη της νεώτερης ελλαδικής θεολογίας, όπως αυτή αποτυπώνεται στο πολύπλευρο έργο επιφανών προσωπικοτήτων, όπως ακριβώς ισχύει με την περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου Α΄ , οι οποίοι καταθέτοντας τον προσωπικό τους μόχθο, ανεξάρτητα από την επιτυχή ή όχι καρποφορία του, είχαν εξάπαντος ως έμφυτη αγωνία τη διακονία της ευαγγελικής αλήθειας και τον πλουτισμό τόσο της θεολογίας όσο και του «Κυριακού σώματος».